gedwongenLiefde02

Gedwongen Liefde

‘Neem van mij aan dat vrijwel niemand achter de ramen voor zichzelf verdient,’ zegt Cynthia tegen mij. Zij is een van de vele slachtoffers van mensenhandel in Nederland. ’Sommige van mijn collega’s hadden soms niet eens geld om de huur te betalen, want ze moesten alles aan de pooiers geven. De raamexploitanten wisten dat en knepen een oogje toe. Het geld zou later komen. Het is een keiharde wereld. Mehmet bedreigde me vaak met een pistool in de auto, soms gewoon in een drukke straat. Dan zag je de mensen geschrokken kijken, maar niemand greep in.’

Cynthia raakte zwanger van Mehmet. ‘Ik wilde het kindje dolgraag, maar ik moest het van hem laten weghalen. In de abortuskliniek zag ik het lijkje liggen. Toen knapte er iets in me. Eindelijk zag ik in dat hij helemaal geen toekomst met me wilde, dat hij me gewoon gebruikte. Aangifte? Ik ga geen aangifte doen, want het rechtssysteem is hier zo kut. Je gaat door een hel en hij komt binnen de kortste keren vrij. Mehmet heeft vaker in de gevangenis gezeten. Hij werd een keer met twee doorgeladen wapens opgepakt. Slechts drie maanden cel. Dat zijn toch geen straffen? Hij heeft één keer langer gezeten, voor mensenhandel van twee minderjarige meisjes, voor zeventien delicten in totaal. Daarvoor kreeg hij zes jaar gevangenisstraf. Vanuit de gevangenis kon hij gewoon doorgaan. Hij regelde zijn zaken met een naar binnen gesmokkeld mobieltje. Ik moest ook blijven werken als prostituee en al het verdiende geld naar zijn broer brengen. Ondertussen werd ik gecontroleerd door andere pooiers, vrienden van hem. Hij bedreigde me constant vanuit de gevangenis. “Als je niet doet wat ik zeg, ga ik met je hoofd voetballen op het moment dat ik vrijkom.”

Cynthia vluchtte op 2 juni 2014 voor haar pooier toen hij weer even in de gevangenis zat. Zij is nu in veiligheid, maar duizenden vrouwen werken op dit moment gedwongen in de prostitutie of werken vrijwillig, maar verdienen helemaal niets, omdat hun ‘vriendje’ al het geld zogenaamd spaart voor een mooie gezamenlijke toekomst. Vaak eindigen ze niet alleen zonder geld, maar ook met schulden, omdat hij allerlei rekeningen niet betaald blijkt te hebben.

Voor mijn boek ‘Gedwongen liefde’ heb ik met heel veel van die vrouwen gesproken. Hun verhalen zijn zo verbijsterend dat je je haast niet kunt voorstellen dat dit soort dingen in het nette Nederland gebeuren, vaak in je eigen woonplaats. Ik heb een keer bij de politie een kaart van Nederland gezien met vlaggetjes op de plekken waar meldingen van vrouwenhandel vandaan kwamen. Dat waren soms piepkleine dorpen. De hele kaart was bezaaid met vlaggetjes. In Nederland worden er jaarlijks zo’n 1700 vermoedelijke slachtoffers van mensenhandel geregistreerd. Dit is het topje van de ijsberg, want de meeste vrouwen zijn te bang voor hun pooiers om naar de instanties te stappen. Nog minder doen aangifte, door angst of omdat ze de straffen te laag vinden.

‘Er zijn heel veel slachtoffers die in eerste instantie niet doorhebben dat ze slachtoffer zijn,’

 

Bij het woord ‘vrouwenhandel’ denken veel mensen aan buitenlandse vrouwen die hierheen worden gelokt met mooie beloftes. Het overkomt echter ook veel Nederlandse meisjes die verliefd worden op een loverboy. Zoals Cindy, een knappe en spontane jonge vrouw. Ze haalt een fotoalbum uit een kast in haar woonkamer. ‘Dit is hem. Op hem werd ik verliefd en voor hem ging ik door het vuur. Eerst omdat hij de liefde van mijn leven was, later omdat ik doodsbang voor hem was.’

De man op de foto ziet er niet bijzonder knap uit, maar hij is ook niet lelijk. Normaal figuur, donker haar, donkere ogen. Op een paar foto’s heeft hij een aantrekkelijke glimlach. Cindy zelf straalt op alle foto’s. Ze heeft heel lang blond haar en grote blauwe ogen. Ze is zo slank en mooi dat ze voor een fotomodel kan doorgaan. En op alle foto’s kun je zien hoe verliefd ze naar hem kijkt.

Dat liefde en toewijding ook tegen je gebruikt kunnen worden, ontdekte Cindy op een vrij wrede manier. Ze verdiende honderdduizenden euro’s voor hem in de prostitutie en ze hoopte dat hij op een gegeven moment genoeg gespaard zou hebben om samen een huis te kopen en een gezinnetje te stichten. ‘Er zijn heel veel slachtoffers die in eerste instantie niet doorhebben dat ze slachtoffer zijn,’ zegt Cindy. ‘De pooiers hebben ons zo gehersenspoeld dat we denken dat het onze eigen keuze is of op z’n minst onze eigen schuld. Ik heb uitgerekend met hoeveel mannen ik naar bed ben geweest. Niet helemaal exact natuurlijk, maar ergens tussen de tien- en twaalfduizend. Verschrikkelijk toch? Ik kende alleen maar meisjes met pooiers. En als een vrouw geen pooier had, werd ze wel op een andere manier misbruikt. Soms zeiden ze dat ze voor zichzelf werkten, maar als je hun telefoongesprekken toevallig opving, wist je dat het niet zo was. Op de Wallen zag ik af en toe gruwelijke dingen, zoals een jonge vrouw die van onderen zo gescheurd en verwond was van alle verkrachtingen dat haar geslacht haast onherkenbaar was. Het was iets vreemds, heel rood en heel erg open. Ik kende ook vrouwen die anaal zo kapot geneukt waren dat ze hun poep niet meer konden ophouden. In drukke tijden kregen we soms vijftien klanten in acht uur tijd. Als je jezelf niet meer ziet als een vrouw, maar als een stuk vlees, ben je in dit systeem verloren.’

De minderjarige meisjes werken meestal in een flatje of de pooier rijdt ze naar de klanten. De meeste ouders denken: ‘mijn dochter is slim en doet zoiets niet.’ Maar als ik de zoveelste lezing over loverboys op een middelbare school geef, trappen al die slimme meisjes er weer in: ze steken vrijwel allemaal hun hand op dat ze bereid zijn om in de prostitutie te gaan. Ik heb hen er natuurlijk een beetje ingeluisd, maar zo doen de pooiers het ook.

Het dilemma is simpel: je ontmoet een leuke jongen in een café, hij doet stiekem een pilletje in je drankje en zodra je slap genoeg bent, sleept hij je naar de wc. Zijn maat wacht daar al op jullie. Een van de jongens filmt, terwijl de andere je verkracht. Je bent zo slap door het pilletje dat het van buitenaf gezien helemaal niet lijkt alsof dat tegen je wil gebeurt.

En dan gaat die leuke jongen je opeens bedreigen. Hij heeft schulden en je mag dat filmpje en de foto’s best terug hebben, maar eerst moet je hem met zijn schulden helpen. Zoveel geld heb je uiteraard niet. Dan gaat hij dreigen dat hij de beelden op school gaat verspreiden, want zo kan iedereen zien wat een slet je bent. En hij gaat ze ook op internet zetten, met je telefoonnummer erbij. Ga je naar de politie met het risico dat hij de meest gore naaktfoto’s van je verspreidt? Of doe je wat hij voorstelt: voor drie maanden de prostitutie in en dan krijg je al de beelden terug?

‘Mijn dochter is slim en doet zoiets niet.’

 
Ik weet wat de meeste ouders op zo’n moment zouden zeggen: mijn dochter is slim, ze gaat echt niet de prostitutie in. De werkelijkheid is anders: de ‘slimme’ dochters blijken in de minderheid. Ik heb zelfs mavoklassen gehad waarbij 99 procent van de meisjes besloot dat ze (tijdelijk) de prostitutie inging.

Het heeft ook niets met slim te maken, want als je bang genoeg gemaakt wordt, laat je je instinctief door je angst leiden en niet door je intelligentie. De meisjes zijn heel bang dat die jongen al hun ‘slettenfoto’s’ op school verspreidt en dat ze voor de rest van hun leven gepest worden. Daarom doen ze wat de pooiers vragen. Uiteraard houdt het na drie maanden niet op. Ze brengen zo veel op dat de pooiers ze niet laten gaan. Af en toe komt er een zaak in de publiciteit waarbij iedereen geschokt reageert. Helaas beseffen heel veel mensen niet dat zo’n zaak geen uitzondering is, dat dit dagelijks onder onze neus gebeurt. In eerste instantie zag ik dat ook niet, maar inmiddels wel. Daarom heb ik mijn boek ‘Gedwongen liefde’ opgedragen “Aan alle moedige slachtoffers die zoveel ellende hebben doorstaan om onze ogen te openen”. Hopelijk kan iets meer bewustwording tot minder slachtoffers en het veroordelen van meer vrouwenhandelaren leiden.

tekst: Maria Genova
Artikel uit PulpdeLuxeMagazine 25
mariagenova.nl


gedwongenLiefde02